ต่อมามีผู้นำเอาหลักคำสั่งสอนทางพระพุทธศาสนามาเผยแผ่ ชาวบ้านมีจิตศรัทธา จึงได้สร้างวัดขึ้น ตั้งแต่ปี พ.ศ. ๒๓๑๐ มีหลักฐานปรากฏเป็นสิมโบราณ ที่ธรณีสงฆ์ ใกล้กับศูนย์เด็กเล็กในปัจจุบัน ต่อมาในปี พ.ศ. ๒๔๑๐ ศาสนสถานที่แต่เดิมทรุดโทรมไปตามกาลเวลา ชาวบ้านได้ย้ายมาสร้างอุโบสถถัดเข้ามาทางทิศตะวันตก (ที่ตั้งวัดปัจจุบัน) ของสถานที่เดิม และค้นพบพระพุทธรูป (พระเจ้าใหญ่) เป็นพระพุทธรูปปางสะดุ้งมาร สร้างจากดินโป่ง หันหน้าไปทางทิศตะวันตก ซึ่งเป็นทางไปทำการค้าทางน้ำ (บ้านสิงห์ท่า) ในสมัยนั้น ประดิษฐานอยู่ที่โล่งแจ้ง ชาวบ้านได้บรูณะให้ใหญ่ขึ้นตามลำดับ ปัจจุบันสร้างพระอุโบสถครอบพระพุทธรูปไว้ 

การศึกษาภายในวัด

เปิดสอนแผนกนักธรรม ตรี – เอก และแผนกบาลี

ปูชนียสถานและเสนาสนะภายในวัดประกอบไปด้วย

๑. พระประธานในวัด พระพุทธรูปปางสะดุ้งมาร

๒. พระประธานในพระอุโบสถ พระพุทธรูปปางสะดุ้งมาร 

๓. รูปเหมือนหลวงปู่ดาว มีขนาดเท่าองค์จริง หล่อด้วยทองเหลือง

๔. เจดีย์อัฐิพระอุปัชฌาย์ลอด (พระอุปัชฌาย์รูปแรกของวัด)

๕. พระอุโบสถหลังปัจจุบัน สร้างเมื่อปี พ.ศ. ๒๕๑๙

๖. ศาลาการเปรียญ ปัจจุบันเป็นหลังที่ ๓

๗. กุฏิสงฆ์ ๑๔ หลัง

๘. ศาลาบำเพ็ญกุศล ๑ หลัง

๙. ศาลาบูชาคุณ ๑ หลัง

๑๐. หอระฆัง ๑ หลัง

๑๑. ฌาปนสถาน ๑ หลัง

ข้อมูลจาก : ปักหมุดเมืองไทย

วัดฟ้าห่วนใต้ ตั้งเมื่อ พ.ศ. ๒๔๗๐ โดยการนำของ พระครูอัมพรสาธุวัฒน์ (พิมพ์ ปญฺญาพโล) พร้อมด้วยชาวบ้านฟ้าห่วน ร่วมใจกันสร้างวัด ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อ พ.ศ. ๒๔๘๔

ต่อมา เมื่อ วันที่ ๒๘ กุมภาพันธ์ พ.ศ. ๒๕๓๐ ท่านได้มรณภาพลง และมีพระที่บวชเข้ามา รักษาการแทนเจ้าอาวาส จนมาถึง พ.ศ. ๒๕๔๓ มีพระมหาประดิษฐ์ กลฺยาณธมฺโม เป็นเจ้าอาวาส และ พ.ศ. ๒๕๕๖ พระอธิการสะกิฏ วิสิฏฺโฐ เป็นเจ้าอาวาส จนถึงปัจจุบัน

วัดฟ้าห่วนใต้ ตั้งอยู่เลขที่ ๑๒๖ บ้านฟ้าห่วน หมู่ที่ ๑ ตำบลฟ้าห่วน อำเภอค้อวัง จังหวัดยโสธร สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ ๒๐ ไร่ ๓ งาน ๔๐ ตารางวา อาณาเขต ดังนี้

ทิศเหนือ จรดทางสาธารณประโยชน์

ทิศใต้ จรดทางสาธารณประโยชน์

ทิศตะวันออก จรดทางสาธารณประโยชน์

ทิศตะวันตก จรดทางสาธารณประโยชน์

อาคารเสนาสนะประกอบด้วย

-อุโบสถ กว้าง ๕ เมตร ยาว ๑๓ เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. ๒๕๑๖ เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก

-ศาลาการเปรียญ กว้าง ๑๗ เมตร ยาว ๓๗ เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. ๒๕๓

-กุฎีสงฆ์จำนวน ๕ หลังเป็นอาคารไม้ ๒ หลัง คอนกรีตเสริมเหล็ก ๓ หลัง

ข้อมูลพื้นฐานของหมู่บ้านฟ้าห่วน

บ้านฟ้าห่วน เดิมชื่อ บ้านกุดปลาห่วน เริ่มจัดตั้งหมู่บ้าน เมื่อปี พ.ศ. 1483โดยมีบุคคลมาจัดตั้งหมู่บ้าน ๒ กลุ่ม กลุ่มที่ ๑ คือ ตามุ้ย อพยพมาจากบ้านโนนหมากเกลือ อ.สูงเนิน จ.นครราชสีม กลุ่มที่ ๒ คือ อพยพมาจากบ้านเขียง บ้านโนนหมากเกลือ อ.กัณทรารมณ์ จ.ศรีสะเกษ ทั้งสองกลุ่มได้พิจารณาเห็นว่าที่นี้เหมาะสมที่จะตั้งหมู่บ้าน เพราะเป็นที่ที่อุดมสมบูรณ์ มีแม่น้ำ ลำห้วย เป็นแหล่งทำมาหากินสะดวกสบาย เพราะว่าแม่น้ำลำห้วยแห่งนี้มีปลาชุกชุม และมีป่าอุดมสมบูรณ์ จึงตั้งชื่อหมู่บ้านว่า บ้านกุดปลาห่วน

เมื่อปี พ.ศ.๒๔๓๓ ได้เกิดพายุฝนตกหนัก ทำให้ต้นข้าว ต้นกล้าเสียหาย และป่าดงใหญ่ ต้นไม้โค่นลงมาเป็นจำนวนมาก วัวควายต่างเข้าบ้านไม่ได้ และเกิดฟ้าผ่าลงมาถูกสัตว์เลี้ยงล้มตายเป็นจำนวนมาก และผ่าผู้คนล้มตาย ในปีเดียวกันนั้น จึงทำให้ชาวบ้านหวาดกลัวกันมากกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ชาวบ้านจึงได้ปรึกษา หารือกันสมควรที่จะเปลี่ยนชื่อหมู่บ้านใหม่โดยตั้งชื่อใหม่ว่า บ้านฟ้าห่วน มาจนถึงปัจจุบันนี้

เมื่อพุทธศักราช 7 หลังจากที่พระพุทธเจ้าเสด็จดับขันธ์ปรินิพพานไปแล้วเป็นเวลา 7 ปี พระมหากัสสปะได้นำพระบรมสารีริกธาตุลงแจกจ่ายในดินแดนแถบนี้ กลุ่มที่ได้มาคือพระยาคำแดงซึ่งเป็นหัวเมืองฝ่ายเหนือ ด้านกลุ่มพระยาพุทธซึ่งเป็นผู้มีอำนาจทางฝ่ายใต้ไม่ได้รับพระบรมสารีริกธาตุ จึงได้เดินทางไปขอแบ่งพระบรมสารีริกธาตุจากพระยาคำแดง พระยาคำแดงไม่อยากให้ ทำเป็นพูดจาบ่ายเบี่ยง โดยท้าแข่งก่อสร้างพระเจดีย์เพื่อบรรจุพระสารีริกธาตุว่าใครจะเสร็จก่อน หากใครแพ้ต้องยอมเป็นเมืองขึ้นของกันและกัน แต่มีข้อแม้อยู่ว่าในการก่อสร้างเจดีย์ครั้งนี้ต้องใช้คนอย่างมากไม่เกิน 6 คน เมื่อทั้งสองฝ่ายตกลงกันแล้ว พระยาพุทธก็เดินทางกลับมาประชุมเจ้าเมืองฝ่ายใต้เพื่อทำการก่อสร้างพระธาตุกู่จานและได้คัดเลือกเอาแต่คนสนิทที่มีฝีมือ ได้แก่ พระยาพุทธ พระยาเขียว พระยาธรรม พระยาคำ พระยาแดง และพระยาคำใบ กลุ่มของพระยาพุทธทำการก่อสร้างพระเจดีย์ไปได้ครึ่งหนึ่งแล้วแต่เกรงว่าเมื่อสร้างเสร็จแล้วพระยาคำแดงจะไม่ยอมแบ่งพระบรมสารีริกธาตุให้ตามที่ได้ตกลงกันไว้และกลัวจะแพ้พระยาคำแดง จึงได้ยกกองกำลังขึ้นไปแย่งชิงเอาพระบรมสารีริกธาตุมาไว้ก่อนแล้วค่อยสร้างต่อไปจนเสร็จ แต่พระยาคำแดงได้วางมาตรการคุ้มกันอย่างเข้มแข็ง ทั้ง 6 คนบุกเข้ารบอย่างดุเดือดแต่ก็ไม่สามารถโจมตีเข้าไปถึงที่เก็บรักษาพระบรมสารีริกธาตุได้ เนื่องจากมีกำลังน้อยกว่าและพระยาคำได้เสียชีวิต เป็นอันว่าผู้สร้างพระธาตุกู่จานเหลือเพียง 5 คน เมื่อเห็นว่ามีกำลังน้อยกว่าคงสู้ต่อไปไม่ได้จึงยกทัพกลับ เมื่อกลับมาถึงก็ได้ทำการคัดเลือกผู้ที่มีฝีมืออยู่ยงคงกระพันยิงไม่เข้าฟันไม่เข้า รวบรวมได้หนึ่งหมื่นคนก็ยกกำลังไปที่หัวเมืองฝ่ายเหนืออีกเพื่อแย่งชิงพระบรมสารีริกธาตุจากพระยาคำแดงเป็นครั้งที่ 2 ครั้งนี้ฝ่ายของพระยาพุทธก็ได้รับความผิดหวัง ทหารที่เกณฑ์ไปเสียชีวิตทั้งหมดเหลือรอดกลับมามีแต่เจ้าเมืองทั้งห้าเท่านั้น เมื่อไม่ประสบผลสำเร็จก็กลับมายังเมืองของตน เพื่อทำการคัดเลือกทหารและวางแผนการใหม่โดยแบ่งกำลังออกเป็น 5 ส่วนเท่ากัน ในส่วนของพระยาพุทธนั้นยังไม่เข้าโจมตีรอให้ทั้ง 4 ฝ่ายเข้าโจมตีก่อน แล้วจึงเข้าโจมตีด้านหลัง ทหารของพระยาคำแดงหลงกลที่เห็นพระยาทั้ง 4 เข้าตีด้านหน้าก็พากันออกมารับโดยไม่ระวังด้านหลัง พระยาพุทธซึ่งคอยทีอยู่แล้วจึงได้พังประตูด้านหลังเข้าไปยังที่เก็บรักษาพระบรมสารีริกธาตุอันได้บรรจุไว้ในผอบทองคำเขียนอักษรติดเอาไว้ซึ่งพระยาพุทธได้มาทั้งสิ้น 6 ผอบ คือ 1.พระบรมสารีริกธาตุ พระเศียร 2.พระบรมสารีริกธาตุ พระอุระ 3.พระบรมสารีริกธาตุ นิ้วพระหัตถ์ขวา 4.พระบรมสารีริกธาตุ นิ้วพระหัตถ์ซ้าย 5.พระบรมสารีริกธาตุ นิ้วพระบาทขวา และ 6.พระบรมสารีริกธาตุ นิ้วพระบาทซ้าย ในแต่ละชิ้นของพระบรมสารีริกธาตุมีขนาดเท่าเมล็ดงา พระยาทั้ง 5 เมื่อทำการสำเร็จแล้วจึงนำทหารถอยกลับยังเมืองฝ่ายตน หลังจากนั้นจึงทำการก่อสร้างพระธาตุเจดีย์จนกระทั่งสำเร็จและได้นำเอาพระบรมสารีริกธาตุทั้ง 6 ผอบไปประดิษฐานไว้ในพระเจดีย์เป็นที่เรียบร้อย แต่ในการสร้างพระเจดีย์ครั้งนี้เป็นที่คับแค้นของเหล่าประชาราษฎร์ยิ่งนักเนื่องจากไม่ได้ร่วมก่อสร้างด้วย

ดังนั้นพระยาทั้งห้าจึงได้ปรึกษากันว่าพวกเราต้องสร้างใหม่อีกแห่งหนึ่งเพื่อที่จะให้ราษฎรในแต่ละหัวเมืองได้มีส่วนร่วมในการก่อสร้าง แต่ในครั้งนี้ต้องสร้างเป็นวิหารเพื่อเป็นที่เก็บสิ่งของและจารึกประวัติพระธาตุไว้ให้ชนรุ่นหลังได้เรียนรู้ เมื่อประชาชนในเมืองต่างๆ ทราบข่าว ต่างมีความยินดีที่จะได้ร่วมสร้างวิหารซึ่งวิหารนั้นจะต้องทำด้วยหินและหินนั้นต้องเป็นหินทะเลเมื่อตกลงกันแล้วพระยาทั้งห้าต่างก็แยกย้ายไปบอกข่าวแก่ประชาชนของตนให้ไปนำหินจากทะเลมาก่อสร้างพระวิหารโดยจัดแบ่งเป็นกลุ่มๆ กันไป ฝ่ายพระยาคำแดง หัวเมืองฝ่ายเหนือโกรธแค้นมากและทราบว่าผู้ที่มาแย่งชิงพระบรมสารีริกธาตุเป็นผู้ใด จึงได้ยกกำลังกองทัพลงมายังหัวเมืองฝ่ายใต้เพื่อพิจารณาขอร่วมสร้างด้วยเพราะรู้ว่าพระยาทั้ง 5 ได้ไปแย่งชิงเอาพระสารีริกธาตุจากตนมาแล้ว แต่พระยาทั้งห้าไม่ยอมจึงเกิดการต่อสู้กันขึ้นอย่างรุนแรง เนื่องจากฝ่ายพระยาพุทธไม่ได้เตรียมกองกำลังป้องกันไว้จึงเสียเปรียบ ผลปรากฏว่าพระยาทั้งหมดเสียชีวิตคือพระยาคำแดงถูกพระยาพุทธฟันด้วยทวนคอขาด ส่วนพระยาฝ่ายใต้ก็เสียชีวิตทั้งหมดเช่นกัน ศพทั้งหมดได้ถูกเผาและนำมาฝังไว้ห่างจากพระธาตุกู่จานประมาณ 200 -300 เมตร ทั้ง 4 ทิศ สนามรบครั้งนั้นก็คือดอนกู่ในปัจจุบันซึ่งมีหินเรียงกันเป็นชั้นๆ อยู่ทางทิศเหนือของบ้านกู่จาน ห่างจากองค์พระธาตุกู่จานไปไม่มากนักส่วนศพของพระยาคำแดงชาวเมืองได้ช่วยกันเผาแล้วปั้นเป็นเทวรูปคอขาด ซึ่งปัจจุบันนี้พระพุทธรูปคอขาดได้ประดิษฐานอยู่ที่วัดสมบูรณ์พัฒนา ตำบลกู่จาน อำเภอคำเขื่อนแก้ว จังหวัดยโสธร เป็นวัดที่อยู่ทางด้านทิศตะวันตกของหมู่บ้าน ส่วนข้าวของเงินทองของพระยาคำแดง ซึ่งนำลงมาจากหัวเมืองฝ่ายเหนือและของพระยาทั้งห้าของหัวเมืองฝ่ายใต้ ได้ถูกสาปให้จมธรณีเพื่อป้องกันมิให้ผู้ใดทำลายและนำไปเป็นสมบัติส่วนตัว ส่วนชาวเมืองหัวเมืองฝ่ายใต้ที่พากันไปขนหินทะเลนั้น บางกลุ่มก็ยังไปไม่ถึง บางกลุ่มก็ไปถึง บางกลุ่มก็กลับมาถึงครึ่งทาง บางกลุ่มก็มาถึงแล้วแต่กลุ่มที่เดินทางไปก่อนหลังเมื่อทราบข่าวว่าเจ้าเมืองของตนตายก็พากันทิ้งหินไว้ตามที่ต่างๆ ซึ่งปัจจุบันเห็นอยู่หลายแห่ง เมื่อดอนกู่ได้เกิดศึกใหญ่มีคนตายมากมาย ชาวเมืองที่เหลืออยู่เสียขวัญจึงพากันอพยพถิ่นฐานไปหาที่สร้างเมืองใหม่ปล่อยให้พระธาตุกู่จานถูกทอดทิ้งมาตั้งแต่บัดนั้น จนกลายเป็นป่าทึบตามธรรมชาติเต็มไปด้วยสัตว์ป่านานาชนิดหลายต่อหลายชั่วอายุคนที่ไม่อาจนับได้ จนกระทั่งบรรพบุรุษที่เดินทางมาจากบ้านปรี่เชียงหมีมาพบเข้าได้เห็นดีที่จะตั้งหมู่บ้านเพราะมีแหล่งน้ำตามธรรมชาติที่ดินอุดมสมบูรณ์จึงตั้งหมู่บ้านขึ้น และถางป่ามาพบพระธาตุแต่ไม่ทราบประวัติความเป็นมาของพระธาตุ จนมาถึงปี พ.ศ. 2521 จึงปรากฏว่ามีสามเณรถาวร อินกาย และเกิดอภินิหารขึ้นจนกลายเป็นเรื่องเล่าของประวัติพระธาตุกู่จาน

วัดศรีธาตุ สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ ๕ ไร่ ๒๙ ตาราวา อาณาเขตทิศเหนือ จดที่สาธารณะ ทิศตะวันตก จดหมู่บ้านและถนนสาธารณะสายบ้านสิงห์ - บ้านหนองหิน ตั้งเมื่อ พ.ศ. ๒๓๖๐ เดิมเป็นวัดร้าง ชาวบ้านเรียกบริเวณนี้ว่า ดงผีสิงห์ ต่อมามีคณะของเจ้าคำสู เจ้าคำโส เจ้าคำขุย เจ้าคำปุ้ย ฯลฯ พร้อมด้วยมหาเซียงสา ย้ายมาจากนครเขื่อนขันธ์กาบแก้วบัวบาน (ปัจจุบันเป็นจังหวัดหนองบัวลำภู) ได้มาบูรณะวัดนี้ขึ้น ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ ๕ กุมภาพันธ์ ๒๕๐๐ วัดศรีธาตุ เป็นวัดเก่าแก่ ที่ประดิษฐานพระพุทธรูปโบราณ ก่อนสมัยสุโขทัย มีสถูปโบราณ สิงห์หินแกะสลัก อันมีประวัติที่พิสดาร เล่าขานกันมา หอไตรกลางน้ำที่สวยสดงดงาม พร้อมทั้งงานพุทธศิลปอีสานอย่างอื่น ให้ท่านได้ชมที่พิพิธภัณฑ์ของวัด

พระเจ้าใหญ่ พระหลักคำวรสิหนาท เป็นพระพุทธรูปปางเสวยวิมุติสุข (มารสะดุ้ง) หน้าตักกว้าง ๒.๘๕ เมตร สูง ๕.๒๐ เมตร ค้นพบอยู่ในป่า สร้างด้วยอิฐฉาบปูน ได้พบอยู่ที่ประดิษฐานปัจจุบันอันปกคลุมด้วยเถาวัลย์ พระเจ้าใหญ่องค์นี้ชาวบ้านถือว่า มีความศักดิ์สิทธิ์ เมื่อชาวบ้านมีทุกข์ จะนำดอกไม้ ธูปเทียน ทอง เพื่อไปสักการะ อธิษฐานขอให้ขจัดปัดเป่าทุกข์ภัย และก็ได้ผลดังปรารถนา ใน พ.ศ. ๒๕๐๓ วิหารหลังเดิม ได้พังลงมาเพราะเสื่อมโทรมตามกาลเวลา เป็นเรื่องน่าแปลกที่ด้านทิศใต้ ติดกับวิหารเป็นศาลาการเปรียญ เมื่อวิหารพังลงมาน่าจะพังทับครึ่งหลังครึ่งหลังแต่ไม่ได้โดนศาลาการเปรียญ หรือแม้แต่องค์พระเจ้าใหญ่ ก็มิได้ระคายผิวเลย และปัจจุบันได้สร้างวิหารหลังใหม่แล้ว ในเดือน ๕ จะมีงานสรงน้ำพระเจ้าใหญ่เป็นประจำทุกปี ปัจจุบันพระเจ้าใหญ่ประดิษฐานอยู่ในอุโบสถวัดศรีธาตุ บ้านสิงห์

สิงห์เก่าแก่วัดศรีธาตุ สร้างราวศักราช ๑๒๑๘

สิงห์หิน เป็นแกะสลักเป็นรูปสิงห์ทำจากหินทรายสีแดงตามตำนานเล่าว่า สร้างโดยท้าวมุม ในปีศักราช ๑๒๑๘ พร้อมกับพระเจ้าใหญ่ เป็นสิงห์ตัวผู้ส่วนสิงห์ตัวเมียจะอยู่ที่วัดสิงห์ท่า ในเมืองยโสธร เก็บรักษาไว้ภายในอุโบสถวัดศรีธาตุ บ้านสิงห์ ทางวัดได้ทำการเก็บรักษาไว้เป็นอย่างดี เพราะเคยถูกขโมยมาแล้วหลายครั้ง สิงห์หินนี้จึงกลายมาเป็นตราประจำจังหวัดยโสธร

วัดป่าจันทวนาราม ๑๑ หมู่ที่ ๑๑ บ้านห้องแซงใต้ ตำบลห้องแซง อำเภอเลิงนกทา จังหวัดยโสธร สังกัดคณะมหานิกายมีเนื้อที่ ๓๕ไร่๒ งาน ๕๓ ตารางวาอาณาเขต โฉนดที่ดิน เลขที่ ๗๗๓๔ เล่ม ๗๘ หน้า ๓๔ ตำแหน่งที่ดิน ระหว่าง ๕๘๔๑ I ๓๖๙๘ เลขที่ดิน ๑๓๘ ตำบลห้องแซง อำเภอเลิงนกทา จังหวัดยโสธร

ทิศเหนือ ยาว ๕ เส้น จดทุ่งนาของนายฉลอง เพชรไพร

ทิศใต้ ยาว ๗ เส้น จดถนนมิตรภาพ อ.เลิงนกทา-อ.หนองพอก

ทิศตะวันออก ยาว ๒ เส้น จดหมู่ที่ ๑๑ ตำบลห้องแซง

ทิศตะวันตก ยาว ๔ เส้น จดที่นายหยาย เพชรไพร

อาคารเสนาสนะประกอบด้วยศาลาการเปรียญ กว้าง ๑๔ เมตร ยาว ๒๖ เมตร สร้างเมื่อพ.ศ. ๒๕๐๗ กุฏิพระสงฆ์จำนวน ๖ หลังเป็นอาคารไม้ ๒ หลัง ครึ่งตึกครึ่งไม้ ๔ หลัง และศาลาอเนกประสงค์ กว้าง ๑๐ เมตร ยาว ๒๐ เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ.๒๕๓๘ ปูชนียวัตถุมีพระปางมารวิชัย จำนวน ๘ องค์

การบริหารและการปกครองมีเจ้าอาวาสเท่าที่ทราบนามคือ

รูปที่ ๑ พระจันทร์ ญาณธโร พ.ศ. ๒๔๘๓–๒๕๐๐

รูปที่ ๒ พระสงัด ฐานวโร พ.ศ. ๒๕๐๑–๒๕๑๘

รูปที่ ๓ พระแดง ธมฺมทินฺโน พ.ศ. ๒๕๑๙–๒๕๒๘

รูปที่ ๔ พระครูจันทวนาภรณ์ พ.ศ. ๒๕๓๐–๒๕๓๕

รูปที่ ๕ พระมหาสมหมาย กลฺยาโณ พ.ศ. ๒๕๓๖ จนถึงปัจจุบัน

วัดป่าจันทวนาราม ตั้งเมื่อ พ.ศ. ๒๔๘๓โดยมีนายดวง พลูสวัสดิ์ได้บริจาคที่ดินให้สร้างวัดชาวบ้านเรียกกัน ว่า“วัดป่า”เป็นสถานที่ร่มรื่นสัปปายะมีพระภิกษุสามเณรอยู่จำพรรษาตลอด